Draw do nałogu: nie wszyscy mają równe oddsy

UWAGA! 

 

Ten artykuł zawiera naukowe pojęcia z zakresu psychologii. Z żadnym z nich nie należy się utożsamiać. Pamiętaj, że tylko niewielka część populacji generalnej może zostać zaklasyfikowana jako przejawiająca skrajne natężenie danej cechy lub wymiaru temperamentu. Pozostałą część społeczeństwa charakteryzuje umiarkowany poziom opisywanych w artykule cech.

 

 

DRAW DO NAŁOGU: NIE WSZYSCY MAJĄ RÓWNE ODDSY

Determinanty oraz mechanizmy powstawania uzależnienia od hazardu.

  

WSTĘP

Mimo że sytuacja prawna dotycząca hazardu w Europie zaczęła się poprawiać i coraz więcej krajów należących do UE dokonało regulacji oraz nowelizacji ustaw hazardowych na korzyść graczy,  nadal w wielu państwach członkowskich gry hazardowe, a w tym również poker, postrzegane są jako zachowania nielegalne i społecznie szkodliwe. Często jako główny argument stojący za tą decyzją podaje się negatywny wpływ hazardu, przede wszystkim w sferze zdrowia i życia społecznego. W tym artykule postaram się dokonać syntetycznej analizy patologicznych zachowań hazardowych, ich mechanizmów powstawania, a także określić, czy hazard sam w sobie jest bezpośrednim czynnikiem powodującym uzależnienie.

POKER A HAZARD

Jedną z najważniejszych kwestii wartych omówienia jest spór o to, czy poker powinien być zaliczany do grona gier hazardowych. Środowiska pokerowe bardzo często powtarzają, że poker to gra umiejętności, która nie powinna być traktowana jako hazard. Większość społeczeństwa ma tendencje do postrzegania tego zjawiska, jako czegoś niebezpiecznego, nierzadko kojarzącego się z nałogiem. Wskazywać może na to chociażby geneza tego słowa, zapożyczonego z języka angielskiego, w którym „hazard” oznacza niebezpieczeństwo, zaś gry pieniężne określane są terminem „gambling”. Biorąc jednak pod uwagę definicję hazardu zawartą w słowniku PWN możemy zauważyć, że poker posiada wszystkie składające się na gry hazardowe czynniki – jest to gra, w której (1) gracze inwestują swoje własne środki finansowe, oraz (2) o przebiegu gry, a także jej wyniku, w mniejszym lub większym stopniu decyduje przypadek. Problem nie tkwi jednak w tym, czy poker powinien być klasyfikowany jako gra hazardowa, czy też nie, ponieważ w świetle przedstawionej wyżej analizy, nie ma żadnych wątpliwości, że klasyfikacja pokera jako gry hazardowej jest jak najbardziej adekwatna. Głównym zagadnieniem, któremu poświęciłem ten artykuł jest to, czy hazard powinien być uznawany jako aktywność o charakterze negatywnym i niosącym duże straty dla jednostki i społeczeństwa.

POJĘCIE ORAZ KRYTERIA UZALEŻNIENIA OD HAZARDU

Bezpośrednio w stosunku do hazardu bardzo często używa się słowa „uzależnienie”, niejednokrotnie tłumacząc nim polityczne i prawne ustawy zakazujące angażowania się jednostek w tego typu zachowania. Szacuje się, że na świecie zaburzenia hazardowe dotykają około 3% ludności (Hodgins, 2011), zaś najcięższa ich odmiana określana jako patologiczny hazard dotyczy 0,5-1% osób (Potenza, 2008). By jednak móc się adekwatnie posługiwać pojęciem uzależnienia, warto poznać jego dokładną definicję. W psychologii klinicznej uzależnienie od hazardu klasyfikuje się jako zaburzenie zachowania i kontroli impulsów (Potenza, 2008), natomiast diagnozę uzależnień przeprowadza się na podstawie odpowiednich wytycznych. Wg amerykańskiej klasyfikacji DSM-IV można stwierdzić uzależnienie od hazardu, gdy jednostka spełnia 5 lub więcej kryteriów (Hodgins, 2011): 

• Jednostka jest zaabsorbowana uprawianiem hazardu.
• Odczuwa potrzebę gry o coraz większe stawki pieniężne.
• Wielokrotnie nie udaje jej się kontrolować, ograniczać lub zaprzestać aktywności hazardowej.
• Jest niespokojna i rozdrażniona, gdy próbuje ograniczyć lub zaprzestać gry hazardowej.
• Uprawia hazard w celu ucieczki od problemów lub dla poprawy samopoczucia.
• Po przegraniu pieniędzy w grach hazardowych często powraca do tej aktywności, by się „odegrać”.
• Kłamie, by ukryć pogłębiające się zaangażowanie w hazard.
• Dopuszcza się czynów nielegalnych, by pokryć finansowo koszty gier hazardowych.
• Naraziło na niebezpieczeństwo lub zerwało ważny związek interpersonalny, pracę lub możliwość edukacji lub kariery z powodu angażowania się w gry hazardowe.
• Ucieka się do zapożyczania pieniędzy od innych, by poprawić swoją rozpaczliwą sytuację finansową spowodowaną przez angażowanie się w gry hazardowe.

Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 rozpatruje natomiast uzależnienie od hazardu w poniższych kryteriach (Ogińska-Bulik, 2010):

• Silna potrzeba lub poczucie przymusu hazardowego grania.
• Subiektywne przekonanie o istnieniu trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z hazardowym graniem.
• Występowanie, przy próbach przerwania lub ograniczenia gry, rozdrażnienia, niepokoju lub gorszego samopoczucia, ustępujących z chwilą powrotu do gry.
• Spędzanie coraz więcej czasu na graniu w celu uzyskania zadowolenia czy dobrego samopoczucia, które poprzednio uzyskiwane były w krótszym czasie.
• Postępujące zaniedbywanie alternatywnych źródeł przyjemności lub dotychczasowych zainteresowań na rzecz grania.
• Kontynuowanie hazardowego grania pomimo szkodliwych następstw.

 

CZYNNIKI WPŁYWAJĄCE NA POWSTAWANIE UZALEŻNIENIA OD HAZARDU

Wiele badań i artykułów naukowych (Grant, 2010; Hodgins, 2011; Meyer, 2004; Potenza, 2008; Steel, 1998) wykazuje, że hazard sam w sobie powinno traktować się jako katalizator, który powoduje uzależnienie tylko w interakcji z określonymi cechami biologicznymi, neuronalnymi czy osobowościowymi przejawianymi przez daną jednostkę. Takie rozumienie problemu przenosi ciężar głównego czynnika w procesie uzależniania się z obiektu na podmiot tego procesu.

Wśród elementów wpływających na powstanie uzależnienia od hazardu wyróżnia się czynniki demograficzne, neurobiologiczne oraz osobowościowe, a także współwystępowanie innych uzależnień, czy też przyjmowanie lub nadużywanie określonych substancji.

Do demograficznych czynników ryzyka zalicza się płeć męską, młody wiek, niski status społeczny oraz odpowiedni status matrymonialny (rozwód lub owdowienie) (Hodgins, 2011; Ogińska-Bulik, 2010).

Znacznie więcej wyróżnia się jednak determinantów neurobiologicznych, osobowościowych oraz neuropoznawczych, które obejmują między innymi takie aspekty jak: neuroprzekaźnictwo (poziom neurotransmiterów i katecholamin w organizmie), impulsywność, poszukiwanie wrażeń, czy unikanie cierpienia (Grant, 2010).

 

MECHANIZMY POWSTAWANIA UZALEŻNIENIA OD HAZARDU

Mechanizm powstawania uzależnienia od hazardu jest procesem bardzo złożonym i angażującym wiele czynników, zarówno wewnętrznych - biologicznych, jak i zewnętrznych - środowiskowych. Jedna z koncepcji uzależnienia od hazardu opiera się przede wszystkim na procesach warunkowania związanych z gospodarką hormonalną i neurotransmisyjną danej jednostki. Przed omówieniem tych kwesti warto jednak zwrócić uwagę na właściwości tłumaczące samo angażowanie się w gry hazardowe.

Istnieje wiele cech indywidualnych, które mogą skłaniać jednostki do rozpoczynania aktywności hazardowej. Należą do nich m.in. cechy osobowościowe, takie jak impulsywność, otwartość na nowe doświadczenia (Steel, 1998), czy tendencja do nieunikania cierpienia/strat (Grant, 2010). Za przyczynę angażowania się w hazard często podaje się dużą potrzebę stymulacji oraz poszukiwania wrażeń (Grant, 2010) związaną z neuroprzekaźnictwem – norepinefryną oraz serotoniną. Pierwsza z wymienionych substancji odpowiada za poziom pobudzenia organizmu i gotowość do określonych działań, natomiast serotonina pełni funkcję inicjacyjną lub hamującą zachowania impulsywne (Lesch, 2000). Badania wykazują, że u osób dotkniętych patologicznym hazardem występuje istotnie obniżony poziom metabolitu serotoniny (5-HIAA), korelujący z niską zawartością tego neuroprzekaźnika (Potenza, 2008; Grant, 2010), oraz podwyższony poziom norepinefryny (Meyer, 2004; Potenza, 2008). Ponadto do motywów działań hazardowych zalicza się również chęć przeżywania określonych emocji bądź rozregulowania napięcia wynikającego ze zbyt dużego poziomu stresu (patologiczni hazardziści często utrzymują w organizmie stały, wyższy od przeciętnego poziom kortyzolu (Meyer, 2004).

W zależności od motywu podejmowania się czynności hazardowej, uzależnienia oparte na mechanizmach warunkowania kształtują się dzięki dwóm typom wzmocnień: pozytywnym i negatywnym. Pierwszy z nich dotyczy systemu nagród i przyjemności, za który odpowiedzialne są m.in. struktury w układzie limbicznym oraz neuroprzekaźnictwo dopaminergiczne. Rolę dopaminy w zachowaniach nastawionych na nagrodę bardzo dobrze zaprezentowały badania przeprowadzone przez M. Pessiglione oraz współpracowników (2006). Wykazały one, że aplikacja perkursora metabolicznego dopaminy L-DOPA, w przeciwieństwie do haloperidolu redukującego aktywność systemu dopaminergicznego, powoduje zwiększenie częstotliwości zachowań nastawionych na nagrodę i zysk oraz obniża zachowania unikania strat. Impulsywny, poszukujący wrażeń hazardzista może zatem uzależnić się od gier hazardowych, ponieważ angażowanie się w tego typu aktywności pobudza jego układ dopaminergiczny powodując uczucie przyjemności (Grant, 2010), które zgodnie z koncepcją warunkowania instrumentalnego wzmacnia ten rodzaj zachowania i przyczynia się do zwiększenia częstotliwości jego występowania. W niektórych przypadkach patologicznego hazardu wzmocnienia te są na tyle silne, że gracze niemal celowo przegrywają swoje pieniądze, by kontynuować grę tłumacząc to chęcią odrobienia strat finansowych (Ogińska-Bulik, 2010).

Ten sam mechanizm odnosi się również do wzmocnień negatywnych. Różnicę stanowi jednak motyw angażowania się w gry hazardowe oraz cel tego działania. W tej sytuacji, uprawianie hazardu umożliwia rozładowanie napięcia, lęku oraz obniżenie stężenia kortyzolu odpowiedzialnego za poziom stresu jednostki. Hazardzista, który cierpi na przewlekłe stany stresowe, rozdrażnienie, niepokój, spowodowane różnymi sytuacjami życiowymi, czy też np. zespołem odstawienia, podejmuje się aktywności hazardowej w celu regulacji swojej sfery emocjonalnej. Wzmocnieniem powodującym natężenie występowania czynności hazardowych jest zatem uczucie ulgi oraz odizolowania się od problemów skutkujące poprawą samopoczucia (Grant, 2010).

 

POZNAWCZE ASPEKTY PATOLOGICZNEGO HAZARDU

Na angażowanie się w gry hazardowe wpływają również indywidualne właściwości poznawcze jednostki. W swojej książce Ogińska-Bulik (2010) wykazuje szereg dysfunkcji i zniekształceń funkcjonowania poznawczego, które charakteryzują patologicznych hazardzistów. Zalicza się do nich między innymi:

• Dostępność – konstrukt odnoszący się do funkcjonowania pamięci danej osoby. Gracze patologiczni przypisują większe prawdopodobieństwo zdarzeniom, które łatwiej jest im sobie przypomnieć.
• Pozorne korelacje – przekonanie o współwystępowaniu pewnych zdarzeń czy zjawisk, które zupełnie nie są ze sobą związane.
• Iluzja kontroli – niektóre jednostki mają wrażenie kontroli nad zdarzeniami całkowicie od nich niezależnymi.
• Zaprzeczanie przypadkowi
• Wiara w szczęście i wygraną – objawia się przede wszystkim w nieadekwatnym i subiektywnym poglądzie na prawdopobieństwo zajścia pewnych zdarzeń. Dla patologicznych hazardzistów zdarzenia losowe i szczęście nie są pojęciami tożsamymi.

Na podstawie wyróżnionych powyżej czynników, można zauważyć, że osoby z dysfunkcyjnym systemem poznawczym mogą angażować się w różne gry hazardowe ze względu na nieumiejętność obiektywnej oceny rzeczywistości, w tym m.in. prawdopodobieństwa zajścia pewnych zdarzeń losowych. Dysfunkcje te mogą być predystynowane dziedzicznie, bądź nabyte, np. w wyniku organicznych uszkodzeń centralnego układu nerwowego – przykładem może być uszkodzenie płata czołowego, które może prowadzić do zaburzeń zachowania, mogących skutkować na przykład nadmierną skłonnością do podejmowania ryzyka.

 

PODSUMOWANIE

W powszechnym poglądzie na temat hazardu pojęcie „uzależniania” bardzo często stosowane jest nieadekwatnie. Zupełnie niepotrzebnie przypisuje się grom hazardowym negatywny i szkodliwy społecznie charakter, nierzadko podając je również jako bezpośredni czynnik powodujący uzależnienia. Przedstawiona wyżej analiza źródeł naukowych przedstawia natomiast neutralne właściwości hazardu, które stają się szkodliwe dopiero w procesie integracji wielu specyficznych czynników zewnętrznych.

Dla osób dotkniętych zaburzeniami zachowania, kontroli impulsów i popędów, czy też zaburzeniami osobowości, hazard jest jedynie narzędziem pozwalającym zaspokoić pewne potrzeby, zrekompensować deficyty poznawcze, związane m.in. z samooceną, czy też regulować stany emocjonalne w jakich się znajdują. Warto również zwrócić uwagę na współwystępowanie u pewnej części patologicznych hazardzistów innych nałogów i uzależnień, m.in. dotyczących nadużywania określonych substancji, czy też podejmowania się podobnych zachowań. Może to zatem oznaczać, że patologiczni hazardziści to osoby o bardziej ogólnych problemach zdrowotnych, które objawiają się w wielu dziedzinach ich życia, obejmujących chociażby procesy podejmowania decyzji. Uzależnienie od hazardu często jest więc tylko jednym z licznych zagrożeń, jakie może napotkać osoby o przedstawionej w tym artykule charakterystyce. 

Warto zatem poddać pod dyskusję kwestie prawne, obowiązujące m.in. w Polsce, które zakazują uprawiania hazardu, mimo że jego negatywne aspekty dotyczą tylko niewielkiej części społeczeństwa, której nieprawidłowości w funkcjonowaniu dostrzegane mogą być na wielu płaszczyznach i nie ograniczają się tylko do zaangażowania w gry losowe. 

BIBLIOGRAFIA

Definicja słowa “hazard”, uzyskana 24.11.2014 z: http://sjp.pwn.pl/szukaj/hazard.html

Grant, J.E., Potenza, M.N., Weinstein, A., Gorelick, D.A. (2010). Introduction to behavioral addictions. National Institute of Health, 36, 233-241.

Hodgins, D.C., Stea, J.N., Grant J.E. (2011). Gambling disorders. Lancet, 378, 1874-1884.

Meyer, G., Schwertfeger, J., Exton, M.S., Janssen, O.E., Knapp, W., Stadler, M.A., Schedlowski, M., Kruger, T.H.C. (2004). Neuroendocrine response to casino gambling in problem gamblers. Psychoneuroendocrinology, 29, 1271-1280.

Ogińska-Bulik, N. (2010). Uzależnienie od czynności. Mit czy rzeczywistość? Warszawa: Difin.

Lesch, K.P., Merschdorf, U. (2000). Impulsivity, aggression, and serotonin: a molecular psychobiological perspective. Behavioral Sciences and the Law, 18, 581-604.

Pessiglione, M., Seymour, B., Guillaume, F., Dolan, R.J., Frith, C.D. (2006). Dopamine-dependent prediction errors underpin reward-seeking behavior in humans. Nature Publishing Group.

Potenza, M.N. (2008). The neurobiology of pathological gambling and drug addiction: an overview and new findings. Philosophical Transactions of the Royal Society B, 363, 3181-3189.

Steel, Z., Błaszczyński, A. (1998). Impulsivity, personality disorders and pathological gambling severity. Addiction, 93, 895-905.

Moon, jak zawsze, dziękuję!

Komponenty sukcesu

Uwaga!

Ten post zawiera śladowe ilości naukowych pojęć z zakresu psychologii. Z żadnym z nich nie należy się utożsamiać. Pamiętaj, że tylko niewielka część populacji generalniej może zostać zaklasyfikowana jako przejawiajaca skrajne natężenie danej cechy lub wymiaru temperamentu. Pozostałą część społeczeństwa charakteryzuje umiarkowany poziom opisywanych w artykule cech. Doświadczanie przewlekłego lęku nie musi zatem oznaczać wysokiej neurotyczności!

KOMPONENTY SUKCESU

Wszyscy dążymy do sukcesu, napędzani przez potrzeby samorealizacji – potrzeby, których większość z nas nie jest w stanie w pełni zaspokoić. Przez wiele lat grupa wielkich osobistości próbowała dowiedzieć się z jakiego powodu tylko niewielka część społeczeństwa zdolna jest do osiągania wspomnianego sukcesu. Po przeprowadzeniu wielu badań zyskaliśmy wystarczającą wiedzę, by wyodrębnić komponenty korelujące z podjętym w artykule tematem.

UMIEJĘTNOŚĆ ODRACZANIA GRATYFIKACJI

Pierwszym komponentem, który pomaga w osiąganiu sukcesu jest umiejętność odraczania gratyfikacji. Ludzie sukcesu to przeważnie jednostki, które zamiast marnowania czasu na niepotrzebne rzeczy, potrafią zająć się obowiązkami oraz skoncentrować swoje działania na ustalonych celach.

Umiejętność odraczania gratyfikacji kształtowana jest przez 3 czynniki: dziedziczność, samokontrolę oraz wpływ środowiska. Dziedziczność sprowadza się przede wszystkim do cech temperamentalnych, takich jak impulsywność. Ludzie impulsywni wykazują trudności w rezygnowaniu z nagród – wymagają, by ich gratyfikacja pojawiała się natychmiastowo. Zazwyczaj przerzucają również swoją uwagę na nowopojawiajace się w środowisku bodźce, zamiast koncentrować się na rzeczach istotnych.

Drugim wymiarem kształtującym UOG jest wpływ środowiska. W procesie dojrzewania i samorozwoju, ludzie uczą się w dużej mierze od najbliższego otoczenia – nazywa się to społeczne uczenie. Kształtujemy swoje postawy i zachowania bazując na obserwacjach, przyjmując różne tendencje od innych osób. Jeżeli zatem najbliższe otoczenie pokazuje, że odraczanie gratyfikacji przynosi więcej korzyści i wpływa na osiąganie sukcesu, adaptujemy takie zachowanie jako własne.

Na szczęście umiejętność odraczania gratyfikacji może zostać wyuczona dzięki mechanizmom samokontroli, takich jak zimny system emocjonalny – system odpowiedzialny za podejmowanie racjonalnych decyzji. W przeciwieństwie do gorącego systemu emocjonalnego, system ten pomaga w analizowaniu sytuacji oraz znajdywaniu najlepszego rozwiązania; nie służy zatem do bezwarunkowego i emocjonalnego reagowania na dany bodziec. Gorący system emocjonalny jest jednak mechanizmem podstawowym, a więc i najczęściej używanym. Dlatego umiejętność odraczania gratyfikacji wymaga pracy nad poziomem pobudzenia emocjonalnego  oraz wytworzena odpowiednych struktur poznawczych tak, by priorytetem w postrzeganiu sytuacji stał się zimny system emocjonalny. Precyzyjnie mówiąc: posługiwanie się ZSE sprowadza się do przygotowania wszystkich możliwych form reagowania na dystraktory oraz problemy odciągające uwagę od rzeczy najbardziej istotnych. Na przykład, jeżeli chcemy obejrzeć film lub poserfować po Internecie zamiast grać w pokera, powinniśmy stworzyć odpowiednie struktury umysłowe, które pomogą nam odroczyć tę gratyfikację – musimy być gotowi, by zablokować strony internetowe (czyli wyzbyć się konkretnych dystraktorów) lub po prostu przeprowadzić prostą kalkulację opłacalności podejmowania danych akcji – marnowania czasu lub zarabiania pieniędzy w pokerze.

Podsumowując, można dojść do wniosku, że umiejetność odraczania gratyfikacji bazuje na procesie samoregulacji. Ludzie monitorują włąsne zachowania, a następnie korygują je poprzez tworzenie odpowiednich struktur poznawczych pozwalających rozwiązywać problemy w każdy możliwy sposób.

WYTRWAŁOŚĆ

Wytrwałość nie oznacza jedynie pokonywania kolejnych przeszkód. Tak naprawdę oznacza dążenie do celu pomimo braku widocznych efektów, niezależnie od włożonego w pracę wysiłku. To właśnie dlatego jest ona uznawana za najważniejszy komponent, który czyni ludzi spełnionymi.

Czy ciągłe bad beaty są powodem do przerwania sesji? Czy nieustające downswingi są wystarczającą przyczyną, by na dobre porzucić pokera? Gdyby tak rzeczywiście było, Viktor „Isildur1” Blom powinien już dawno zmienić pracę. Mimo to jego wielkie przegrane nie zmieniają w żadnym stopniu sytuacji – nadal uznawany jest za jednego z najlepszych graczy o niezywkle dużym potencjale.

Jaka jest zatem recepta na bycie wytrwałym? Odpowiedzi powinniśmy szukać w psychologii poznawczej. Akceptowanie przytrafiających się sytuacji z pewnością bardzo pomaga. Ludzie powinni uświadamiać sobie, że nie zawsze wszystko będzie toczyć się po ich myśli. Prawdą jest po prostu, że „shit happens”. Downswingi, bad beaty i suck-outy będą przytrafiać się zawsze - wyluzuj, skup się na grze i podejmowaniu jak najbardziej optymalnych decyzji. Któregoś dnia EV+ odda każdego dolara.

NASTROJE I EMOCJE

Afekty wykazują znaczącą korelację z procesami motywacyjnymi. Pozytywne nastroje oraz emocje sprawiają, że ludzie podejmują odpowiednie działania. Dostrzeganie celu w tym co robimy wymaga odrobiny nadziei oraz optymizmu – emocji, które podnoszą poziom energii i nastrajają do optymalnego funkcjonowania.

Negatywne afekty mają jednak niekorzystny wpływ na motywacje i zachowania ludzi. Występowanie emocji takich jak lęk może być nie tylko sygnałem powiadamiającym o zbyt wysokim poziomie pobudzenia kory mózgowej, lecz również stać się przyczyną postawy unikającej. Ludzie funkcjonujący w stanie stresu oraz pod naciskiem emocjonalnym mają tendencje do reorganizowania swojej uwagi – zamiast koncentrować się na istotnych w danej chwili rzeczach, przeszukują swoje otoczenie pod kątem potencjalnych zagrożeń – na przykład gracz pokerowy może obawiać się utraty pieniędzy, więc odkłada sesję „na później”, by teraz zająć się pierdołami. Swoją drogą: taki rodzaj zachowania może zostać zaklasyfikowany jako specyficzny rodzaj tiltu – w końcu nie zarabianie pieniędzy jest niemal równoznaczne z ich utratą.

Tak jak w każdym aspekcie naszego życia genetyka odgrywa priorytetową rolę. Niektóre z wymiarów temperamentalnych są mocno związane z doświadczaniem afektów. Wymiary te to m.in. neurotyczność i ekstrawersja – komponenty osobowościowe skorelowane z bazowym poziomem emocjonalnym. Na przykład, im większa jest neurotyczność danej osoby, tym wyższy odczuwa ona poziom lęku. I w tym pomóc mogą jednak procesy poznawcze. Ludzie mogą nauczyć się radzić sobie ze stresem oraz kontrolować swoje pobudzenie emocjonalne. Temat ten zostanie jednak rozwinięty w jednym z następnych postów!


Edycja: Moon

Components of success

Attention!

This post contains a few psychological terms. Do not compare yourself to any of these. Remember that only a small part of general population may be classified as manifesting extreme level of a specific trait or temperament dimension! The rest of society is characterized by average intensity of these features. Experiencing anxiety doesn’t have to mean that you are neurotic!

COMPONENTS OF SUCCESS

We all strive for success driven by the self-actualization needs – needs most of us are not able to satisfy. From many years a group of great people has been trying to find out why is only the small part of the society capable of achieving the mentioned success. After many research done we are now wise enough to distinguish the components that correlate with the raised subject.

ABILITY TO DEFER GRATIFICATION

First of the components that helps in achieving success is an ability to defer gratification. Successful people are usually the ones who can take care of their duties and concentrate on goals instead of wasting time doing unnecessary things.

Ability to defer gratification is shaped by three dimensions: genetics, self-control and influence of surroundings. Genetics is about impulsiveness and temperament. Impulsive people have difficulties with resigning from rewards – they expect their gratification to appear immediately. They usually shift their attention to the new things showing up in their surroundings and do not focus on important matters.

The second dimension is the influence of surroundings. In self-development process we usually learn from environment. It’s called social learning. We shape our behavior basing on observations, duplicating tendencies from the others. So if our closest surrounding teaches us that deferring gratification is a better way to gain rewards and achieve success, we adopt such behaviors as ours.

Fortunately the ability to defer gratification ability can be also learned with a use of self-control mechanisms such as cold emotional system (CES) – a system responsible for making rational decisions. Unlike the hot emotional system (HES), this one helps in analyzing the situation and finding best solutions, not just reacting emotionally to the stimulus. However, HES is usually the most basic and often used mechanism. That’s why to defer gratification we need to make a cold emotional system the priority by working on our emotional arousal level and forming decent cognitive structures. To be more precise, using cold emotional system comes down to preparing all the possible ways of reacting to the distractors and problems keeping us away from the things we want to focus on. For example, if we want to watch a movie or surf the Internet instead of playing poker, we need to create mind structures that will help us to defer these gratifications – we need to be prepared for blocking the websites (getting rid of distractors) or just making calculations of what is more beneficial – wasting time or earning money in poker.

In conclusion, we may assume that the ability of deferring gratification bases on self-regulation process. People observe their own behavior and correct them by creating appropriate mind structures and ways of solving problems.

PERSEVERANCE

Perseverance doesn’t mean just keeping on reaching goals. What it really means is keeping on striving for success even if none of the goals are being reached, regardless of the effort that’s been devoted. That’s why it’s the most important component that makes people successful.

Are any of the bad beats the reason to stop playing?  Should downswing be the cause for giving up poker? If so, Victor “Isildur1” Blom should’ve changed his job long time ago. Huge loses don’t make the things different – he’s still one of the greatest players with a perspective for many titles and winnings.

So what is the recipe for being perseverant? The answer should be searched for in a cognitive psychology. Accepting how the things are seems to be very helpful. People need to acknowledge that nothing will always go as they thought it would. “Shit happens” as the well-known proverb says. And it is the truth. There will always be downswings, bad beats and suck-outs. Chill out, focus on the game and making good decisions. Someday EV+ will surely give every dollar back.

MOODS & EMOTIONS

Affections seem to be significantly correlated with motivational processes. Positive moods and emotions keep people undertaking necessary actions. Seeing a purpose in what we do requires a dose of hope and optimism – emotions that raise energy level and tune in proper functioning.

Negative affections, however, have an unfavorable influence on motivations and behaviors. Emotions like anxiety may not only be a sign of exceeded cortex stimulation level, but also a cause of avoidant attitude. Under stress or emotional pressure people use to reorganize their concentration – they pay attention to the potential threats instead of sticking to important matters – for example, poker players may be afraid of losing money so they set session aside in favor of doing “shit”.  By the way, this kind of behavior may be classified as a specific type of tilt – earning no money is technically losing money.

Unfortunately, in every aspect of our life, genetics is the priority. Some temperament’s dimensions are deeply attached to experiencing affections. These dimensions are neuroticism and extraversion – personality components correlated with basic emotional level. For example, the more neurotic the person the higher is his anxiety. However, cognitive processes are also useful in this matter. People can learn how to cope with stress and control their emotional arousal. One of the following posts will treat precisely of this subject.

 
Edited by: Moon