Learning Poker through Experience

INTRODUCTION

Staying on the top of poker food chain not only requires staying long night hours grinding, but also requires continuous improvement and extending poker knowledge and theory to gain maximum edge over the opponents. Players who don’t adjust to the constantly changing level and dynamics of the game are usually forced to lower the stakes they play or even quit poker as it stops being profitable.

Nowadays the world of poker offers many sources of gaining poker knowledge. There are plenty of poker websites sharing a variety of materials, such as videos or articles concerning certain aspects of game theory, as well as poker software allowing players to conduct specific mathematical calculations helping them analyze their strategy. Still, choosing the most effective way of learning poker is a very important matter which may have a great impact on strategy improvement.

In this post I would like to describe the Experiential Learning Model developed by David A. Kolb – a psychological concept presenting the way of learning through experience.

KOLB'S EXPERIENTIAL LEARNING THEORY 

For many years, learning has been mostly perceived as increasing the content of individual’s memory by gaining new information. In this concept, every skill or knowledge people gained was just a piece of information stored in their minds. David Kolb, however, created Experiential Learning Theory in which perspective learning is a process of transformation of one’s experience and knowledge. Therefore, learning isn’t just memorizing new information, but also its constant verification and modification through the interaction of an individual with the environment. The abovementioned process can be presented by the graph called Kolb’s Learning Cycle:

Following the cycle, the experiential learning can be viewed as a process in which a concrete experience or specific situations are being observed and evaluated. Afterwards, individual’s reflections on that experience are transformed into concepts and theories. In the stage of Active Experimentation, however, the individual verifies newly possessed skills and apply them into certain actions. The results of those actions are new occurrences providing new, unique experience.

STYLES OF LEARNING

Every stage of Kolb’s Learning Cycle allows individuals to try different styles of learning. Kolb distinguishes four styles of learning adequate to the following phases of experiential learning process: Diverging, Assimilating, Converging and Accommodating style of learning.

Diverging style of learning is prefered by people who perform best in the phases of Concrete Experience and Reflective Observation of Kolb’s cycle. Those individuals are usually the ones focusing their work on gathering great amount of information and generating new ideas, especially while cooperating with their teammates. They are usually emotionally-oriented and value mostly the personal feedback coming from other people. Therefore they often seek social interactions and base their learning on interpersonal relations. Assimilating style of learning, however, combines actions characteristic for Reflective Observation and Abstract Conceptualization. This style of learning is mostly prefered by analytics who develop their knowledge by trying to understand given information and putting it into concise, logical form. On the contrary, people practising Converging style of learning, involving Abstract Conceptualization and Active Experimentation, focus on finding practical use for the theory and make their decisions based on solutions to specific questions and problems. The last of the mentioned styles of learning called Accommodation (Active Experimentation and Concrete Experience) suits people who value hands-on experience and increase their knowledge by involving themselves into certain situations and experiences. They tend to enjoy different challenges and concentrate on their feelings instead of searching for logical conclusions.

Recognizing which of those styles of learning is most efficient for a specific person is a very important matter in the context of enhancing his/her effectiveness of acquiring knowledge. For example, poker players performing best in the stages of Concrete Experience and Reflective Observation may develop their strategy better by attending to group coachings or joining learning-groups where they can share their ideas and receive feedback, either from other players or their coach. More analytic players, however, may enhance their learning abilities by focusing on session reviews and mathematical aspects of the game or even just by thinking things through. It should be remember that if one of the most practised methods of learning does not welcome expected effects, it is worth trying different approach and see what are the results of this change.

REFERENCE

Kolb, A.Y. and Kolb, D.A. (2005) ‘Learning styles and learning spaces: Enhancing experiential learning in higher education’, Academy of Management Learning and Education, 4 (2): 193–212.

Kolb, A.Y., Kolb, D.A. (2011). Experiential Learning Theory: A Dynamic, Holistic Approach to Management Learning, Education and Development. Armstrong: Management Learning, Edu. and Develop., 5020, 42-68.

Emotions influence on decision making

From the beginning of their careers, poker players learn how to develop and maintain professional mindset, emotional stability and expand cognitive abilities – essential factors allowing them to make rational and analytical actions during the game. In this article, I will present the influence of emotions on decision making and their mechanisms distorting humans’ cognitive processes which may result in undertaking unfavorable choices.
 

INTRODUCTION

Research on decision making show that emotions have a significant influence on human cognition [5][7][12] especially it’s aspects such as risk estimation [6] information selection [9] or prediction of future consequences [10]. People experiencing intensive affective states take decisions that differ from the ones being taken under no influence of emotions. In addition, these decisions are usually irrational and may be unfavorable for a decision-maker [12] which is very often associated with inappropriate risk estimation and distorted perception of mathematical odds. Such effects very often concern poker players, especially ones experiencing tilt.

TILT

Tilt is a common phenomenon experienced mostly by beginner or recreational poker players. It can be defined as an emotional state resulting in out-of-control decision making, usually caused by monetary losses, e.g. bad beats or long-term downswings [11].

WHAT ARE EMOTIONS AND WHAT ARE THEIR ROLES?

Emotions are physiological responses to the events that are perceived by an individual as important. They are elicited by changes occurring in one’s surrounding that may influence the entity of the person or be life-threatening. Emotions fulfill an adaptational function which inform humans about those changes and allow them to react quickly, for example by activating the fight-or-flight mechanism while encountering danger [4][7].

6 COGNITIVE APPRAISAL PROPERTIES OF EMOTIONS

There exist 6 cognitive appraisal properties of emotions that distort humans’ perception and change their subjective view of surrounding or expectations of future events. Every emotion is characterized by its own intensity of certain property and its influence on cognitive appraisal [7][8].  These properties are:

WAYS EMOTIONS INFLUENCE DECISION MAKING

Individuals experiencing positive emotions tend to overestimate the likelihood of advantageous and to underestimate the likelihood of disadvantageous outcomes and events. In contrast, experiencing negative emotions elicit an opposite effect [12].

Individuals experiencing positive emotions are more likely to adopt heuristic processing strategy, while individuals experiencing negative emotions use to adopt systemic processing strategy [12]. Heuristic processing allows reacting quickly and undertaking decisions with low cognitive cost. Systemic processing, on the other hand, is associated with paying more attention to details and less selective use of information. Therefore, in a perspective of a poker player, it seems more advantageous to feel sadness, rather than be aroused.

Anger is the most frequently occurring emotion on tilt. Even though it is considered a negative emotion, it is very similar to the positive emotions in its influence on decision making. First of all, anger is associated with high intensity of certainty and control which results in more positive risk estimations. Individuals experiencing anger tend to overestimate the outcomes of future events as well as they are more likely to engage in risky actions. Because of high intensity of responsibility, they may also perceive other players as responsible for the current state of event. For example, angry poker players can blame their opponents for hitting the river, even though it only depends on the variance [7].

Experiencing anger may cause a lower trust for other people [8]. It might be accurate to assume that poker players on tilt may incorrectly estimate opponent’s ranges and suspect them to have a bluff hand too often.

Fear and anxiety are emotions strongly associated with low certainty and sense of control. Individuals experiencing these emotions tend to underestimate the risk and outcomes of future positive events [5][6][7][12]. Therefore poker players in such states may be afraid of calling light when it’s profitable or bluff raising due to a “hunch” of being called.

Not only are the emotions being experienced the ones influencing the decision making processes. Research [1][9][13] suggest that people seem to make decisions depending on what emotions might be felt as an outcomes of these decisions. For example, poker players may play too passively or fold a certain hand due to a feeling of regret if they lose more money.

Druckman and McDermott [3] indicate that humans are generally risk-aversive. It means that individuals tend to make decisions that are mostly safe and generate certain profit. In the other hand, people behave differently on the side of losses. They are more willing to take a risk while trying to avoid bigger losses.

REFERENCES

1. Bell, D.E. (1982). Regret in decision making under uncertainty. Operations Research, 30, 961-981.

2. Coricelli, G., Dolan, R.J., Sirigu, A. (2007). Brain, emotion and decision making: the paradigmatic example of regret. TRENDS in Cognitive Sciences, 11, 258-265.

3. Druckman, J.N, McDermott, R. (2008). Emotion and the framing of risky choice. Political Behavior, 30, 297-321.

4. Frijda, N.H. (1988). Laws of emotion. American Psychologist, 43, 349-358.

5. Heilman, R.M., Crisan, L.G., Houser, D. (2010). Emotion regulation and decision making under risk and uncertainty. Emotion, 10, 257-265.

6. Lerner, J.S., Keltner, D. (2001). Fear, anger, and risk. Journal of Personality and Social Psychology, 81, 146-159.

7. Lerner, J.S., Tiedens, L.Z. (2006). Portrait of the angry decision maker. How appraisal tendencies shape anger’s influence on cognition. Journal of Behavioral Decision Making, 19, 115-137.

8. Macko, A. (2008). Złość a procesy oceniania i podejmowania decyzji. Decyzje, 10, 59-81.

9. Mellers, B., Schwartz, A., Ritov, I. (1999). Emotion-based choice. Journal of Experimental Psychology, 128, 332-345.

10. Naqvi, N., Shiv, B., Bechara, A. (2006). The role of emotion in decision making. Psychological Science, 15, 260-265.

11. Palomaki, J. (2013). New perspectives on emotional processes and decision making in the game of poker. Studies in Cognitive Science, 4.

12. Schwarz, N. (2000). Emotion, cognition, and decision making. Cognition and emotion, 14, 433-440.

13. Zeelenberg, M., Beattie, J., van der Pligt, J., de Vries, N.K. (1996). Consequences of regret aversion: effects of expected feedback on risky decision making. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 65, 148-158.

Draw do nałogu: nie wszyscy mają równe oddsy

UWAGA! 

 

Ten artykuł zawiera naukowe pojęcia z zakresu psychologii. Z żadnym z nich nie należy się utożsamiać. Pamiętaj, że tylko niewielka część populacji generalnej może zostać zaklasyfikowana jako przejawiająca skrajne natężenie danej cechy lub wymiaru temperamentu. Pozostałą część społeczeństwa charakteryzuje umiarkowany poziom opisywanych w artykule cech.

 

 

DRAW DO NAŁOGU: NIE WSZYSCY MAJĄ RÓWNE ODDSY

Determinanty oraz mechanizmy powstawania uzależnienia od hazardu.

  

WSTĘP

Mimo że sytuacja prawna dotycząca hazardu w Europie zaczęła się poprawiać i coraz więcej krajów należących do UE dokonało regulacji oraz nowelizacji ustaw hazardowych na korzyść graczy,  nadal w wielu państwach członkowskich gry hazardowe, a w tym również poker, postrzegane są jako zachowania nielegalne i społecznie szkodliwe. Często jako główny argument stojący za tą decyzją podaje się negatywny wpływ hazardu, przede wszystkim w sferze zdrowia i życia społecznego. W tym artykule postaram się dokonać syntetycznej analizy patologicznych zachowań hazardowych, ich mechanizmów powstawania, a także określić, czy hazard sam w sobie jest bezpośrednim czynnikiem powodującym uzależnienie.

POKER A HAZARD

Jedną z najważniejszych kwestii wartych omówienia jest spór o to, czy poker powinien być zaliczany do grona gier hazardowych. Środowiska pokerowe bardzo często powtarzają, że poker to gra umiejętności, która nie powinna być traktowana jako hazard. Większość społeczeństwa ma tendencje do postrzegania tego zjawiska, jako czegoś niebezpiecznego, nierzadko kojarzącego się z nałogiem. Wskazywać może na to chociażby geneza tego słowa, zapożyczonego z języka angielskiego, w którym „hazard” oznacza niebezpieczeństwo, zaś gry pieniężne określane są terminem „gambling”. Biorąc jednak pod uwagę definicję hazardu zawartą w słowniku PWN możemy zauważyć, że poker posiada wszystkie składające się na gry hazardowe czynniki – jest to gra, w której (1) gracze inwestują swoje własne środki finansowe, oraz (2) o przebiegu gry, a także jej wyniku, w mniejszym lub większym stopniu decyduje przypadek. Problem nie tkwi jednak w tym, czy poker powinien być klasyfikowany jako gra hazardowa, czy też nie, ponieważ w świetle przedstawionej wyżej analizy, nie ma żadnych wątpliwości, że klasyfikacja pokera jako gry hazardowej jest jak najbardziej adekwatna. Głównym zagadnieniem, któremu poświęciłem ten artykuł jest to, czy hazard powinien być uznawany jako aktywność o charakterze negatywnym i niosącym duże straty dla jednostki i społeczeństwa.

POJĘCIE ORAZ KRYTERIA UZALEŻNIENIA OD HAZARDU

Bezpośrednio w stosunku do hazardu bardzo często używa się słowa „uzależnienie”, niejednokrotnie tłumacząc nim polityczne i prawne ustawy zakazujące angażowania się jednostek w tego typu zachowania. Szacuje się, że na świecie zaburzenia hazardowe dotykają około 3% ludności (Hodgins, 2011), zaś najcięższa ich odmiana określana jako patologiczny hazard dotyczy 0,5-1% osób (Potenza, 2008). By jednak móc się adekwatnie posługiwać pojęciem uzależnienia, warto poznać jego dokładną definicję. W psychologii klinicznej uzależnienie od hazardu klasyfikuje się jako zaburzenie zachowania i kontroli impulsów (Potenza, 2008), natomiast diagnozę uzależnień przeprowadza się na podstawie odpowiednich wytycznych. Wg amerykańskiej klasyfikacji DSM-IV można stwierdzić uzależnienie od hazardu, gdy jednostka spełnia 5 lub więcej kryteriów (Hodgins, 2011): 

• Jednostka jest zaabsorbowana uprawianiem hazardu.
• Odczuwa potrzebę gry o coraz większe stawki pieniężne.
• Wielokrotnie nie udaje jej się kontrolować, ograniczać lub zaprzestać aktywności hazardowej.
• Jest niespokojna i rozdrażniona, gdy próbuje ograniczyć lub zaprzestać gry hazardowej.
• Uprawia hazard w celu ucieczki od problemów lub dla poprawy samopoczucia.
• Po przegraniu pieniędzy w grach hazardowych często powraca do tej aktywności, by się „odegrać”.
• Kłamie, by ukryć pogłębiające się zaangażowanie w hazard.
• Dopuszcza się czynów nielegalnych, by pokryć finansowo koszty gier hazardowych.
• Naraziło na niebezpieczeństwo lub zerwało ważny związek interpersonalny, pracę lub możliwość edukacji lub kariery z powodu angażowania się w gry hazardowe.
• Ucieka się do zapożyczania pieniędzy od innych, by poprawić swoją rozpaczliwą sytuację finansową spowodowaną przez angażowanie się w gry hazardowe.

Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 rozpatruje natomiast uzależnienie od hazardu w poniższych kryteriach (Ogińska-Bulik, 2010):

• Silna potrzeba lub poczucie przymusu hazardowego grania.
• Subiektywne przekonanie o istnieniu trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z hazardowym graniem.
• Występowanie, przy próbach przerwania lub ograniczenia gry, rozdrażnienia, niepokoju lub gorszego samopoczucia, ustępujących z chwilą powrotu do gry.
• Spędzanie coraz więcej czasu na graniu w celu uzyskania zadowolenia czy dobrego samopoczucia, które poprzednio uzyskiwane były w krótszym czasie.
• Postępujące zaniedbywanie alternatywnych źródeł przyjemności lub dotychczasowych zainteresowań na rzecz grania.
• Kontynuowanie hazardowego grania pomimo szkodliwych następstw.

 

CZYNNIKI WPŁYWAJĄCE NA POWSTAWANIE UZALEŻNIENIA OD HAZARDU

Wiele badań i artykułów naukowych (Grant, 2010; Hodgins, 2011; Meyer, 2004; Potenza, 2008; Steel, 1998) wykazuje, że hazard sam w sobie powinno traktować się jako katalizator, który powoduje uzależnienie tylko w interakcji z określonymi cechami biologicznymi, neuronalnymi czy osobowościowymi przejawianymi przez daną jednostkę. Takie rozumienie problemu przenosi ciężar głównego czynnika w procesie uzależniania się z obiektu na podmiot tego procesu.

Wśród elementów wpływających na powstanie uzależnienia od hazardu wyróżnia się czynniki demograficzne, neurobiologiczne oraz osobowościowe, a także współwystępowanie innych uzależnień, czy też przyjmowanie lub nadużywanie określonych substancji.

Do demograficznych czynników ryzyka zalicza się płeć męską, młody wiek, niski status społeczny oraz odpowiedni status matrymonialny (rozwód lub owdowienie) (Hodgins, 2011; Ogińska-Bulik, 2010).

Znacznie więcej wyróżnia się jednak determinantów neurobiologicznych, osobowościowych oraz neuropoznawczych, które obejmują między innymi takie aspekty jak: neuroprzekaźnictwo (poziom neurotransmiterów i katecholamin w organizmie), impulsywność, poszukiwanie wrażeń, czy unikanie cierpienia (Grant, 2010).

 

MECHANIZMY POWSTAWANIA UZALEŻNIENIA OD HAZARDU

Mechanizm powstawania uzależnienia od hazardu jest procesem bardzo złożonym i angażującym wiele czynników, zarówno wewnętrznych - biologicznych, jak i zewnętrznych - środowiskowych. Jedna z koncepcji uzależnienia od hazardu opiera się przede wszystkim na procesach warunkowania związanych z gospodarką hormonalną i neurotransmisyjną danej jednostki. Przed omówieniem tych kwesti warto jednak zwrócić uwagę na właściwości tłumaczące samo angażowanie się w gry hazardowe.

Istnieje wiele cech indywidualnych, które mogą skłaniać jednostki do rozpoczynania aktywności hazardowej. Należą do nich m.in. cechy osobowościowe, takie jak impulsywność, otwartość na nowe doświadczenia (Steel, 1998), czy tendencja do nieunikania cierpienia/strat (Grant, 2010). Za przyczynę angażowania się w hazard często podaje się dużą potrzebę stymulacji oraz poszukiwania wrażeń (Grant, 2010) związaną z neuroprzekaźnictwem – norepinefryną oraz serotoniną. Pierwsza z wymienionych substancji odpowiada za poziom pobudzenia organizmu i gotowość do określonych działań, natomiast serotonina pełni funkcję inicjacyjną lub hamującą zachowania impulsywne (Lesch, 2000). Badania wykazują, że u osób dotkniętych patologicznym hazardem występuje istotnie obniżony poziom metabolitu serotoniny (5-HIAA), korelujący z niską zawartością tego neuroprzekaźnika (Potenza, 2008; Grant, 2010), oraz podwyższony poziom norepinefryny (Meyer, 2004; Potenza, 2008). Ponadto do motywów działań hazardowych zalicza się również chęć przeżywania określonych emocji bądź rozregulowania napięcia wynikającego ze zbyt dużego poziomu stresu (patologiczni hazardziści często utrzymują w organizmie stały, wyższy od przeciętnego poziom kortyzolu (Meyer, 2004).

W zależności od motywu podejmowania się czynności hazardowej, uzależnienia oparte na mechanizmach warunkowania kształtują się dzięki dwóm typom wzmocnień: pozytywnym i negatywnym. Pierwszy z nich dotyczy systemu nagród i przyjemności, za który odpowiedzialne są m.in. struktury w układzie limbicznym oraz neuroprzekaźnictwo dopaminergiczne. Rolę dopaminy w zachowaniach nastawionych na nagrodę bardzo dobrze zaprezentowały badania przeprowadzone przez M. Pessiglione oraz współpracowników (2006). Wykazały one, że aplikacja perkursora metabolicznego dopaminy L-DOPA, w przeciwieństwie do haloperidolu redukującego aktywność systemu dopaminergicznego, powoduje zwiększenie częstotliwości zachowań nastawionych na nagrodę i zysk oraz obniża zachowania unikania strat. Impulsywny, poszukujący wrażeń hazardzista może zatem uzależnić się od gier hazardowych, ponieważ angażowanie się w tego typu aktywności pobudza jego układ dopaminergiczny powodując uczucie przyjemności (Grant, 2010), które zgodnie z koncepcją warunkowania instrumentalnego wzmacnia ten rodzaj zachowania i przyczynia się do zwiększenia częstotliwości jego występowania. W niektórych przypadkach patologicznego hazardu wzmocnienia te są na tyle silne, że gracze niemal celowo przegrywają swoje pieniądze, by kontynuować grę tłumacząc to chęcią odrobienia strat finansowych (Ogińska-Bulik, 2010).

Ten sam mechanizm odnosi się również do wzmocnień negatywnych. Różnicę stanowi jednak motyw angażowania się w gry hazardowe oraz cel tego działania. W tej sytuacji, uprawianie hazardu umożliwia rozładowanie napięcia, lęku oraz obniżenie stężenia kortyzolu odpowiedzialnego za poziom stresu jednostki. Hazardzista, który cierpi na przewlekłe stany stresowe, rozdrażnienie, niepokój, spowodowane różnymi sytuacjami życiowymi, czy też np. zespołem odstawienia, podejmuje się aktywności hazardowej w celu regulacji swojej sfery emocjonalnej. Wzmocnieniem powodującym natężenie występowania czynności hazardowych jest zatem uczucie ulgi oraz odizolowania się od problemów skutkujące poprawą samopoczucia (Grant, 2010).

 

POZNAWCZE ASPEKTY PATOLOGICZNEGO HAZARDU

Na angażowanie się w gry hazardowe wpływają również indywidualne właściwości poznawcze jednostki. W swojej książce Ogińska-Bulik (2010) wykazuje szereg dysfunkcji i zniekształceń funkcjonowania poznawczego, które charakteryzują patologicznych hazardzistów. Zalicza się do nich między innymi:

• Dostępność – konstrukt odnoszący się do funkcjonowania pamięci danej osoby. Gracze patologiczni przypisują większe prawdopodobieństwo zdarzeniom, które łatwiej jest im sobie przypomnieć.
• Pozorne korelacje – przekonanie o współwystępowaniu pewnych zdarzeń czy zjawisk, które zupełnie nie są ze sobą związane.
• Iluzja kontroli – niektóre jednostki mają wrażenie kontroli nad zdarzeniami całkowicie od nich niezależnymi.
• Zaprzeczanie przypadkowi
• Wiara w szczęście i wygraną – objawia się przede wszystkim w nieadekwatnym i subiektywnym poglądzie na prawdopobieństwo zajścia pewnych zdarzeń. Dla patologicznych hazardzistów zdarzenia losowe i szczęście nie są pojęciami tożsamymi.

Na podstawie wyróżnionych powyżej czynników, można zauważyć, że osoby z dysfunkcyjnym systemem poznawczym mogą angażować się w różne gry hazardowe ze względu na nieumiejętność obiektywnej oceny rzeczywistości, w tym m.in. prawdopodobieństwa zajścia pewnych zdarzeń losowych. Dysfunkcje te mogą być predystynowane dziedzicznie, bądź nabyte, np. w wyniku organicznych uszkodzeń centralnego układu nerwowego – przykładem może być uszkodzenie płata czołowego, które może prowadzić do zaburzeń zachowania, mogących skutkować na przykład nadmierną skłonnością do podejmowania ryzyka.

 

PODSUMOWANIE

W powszechnym poglądzie na temat hazardu pojęcie „uzależniania” bardzo często stosowane jest nieadekwatnie. Zupełnie niepotrzebnie przypisuje się grom hazardowym negatywny i szkodliwy społecznie charakter, nierzadko podając je również jako bezpośredni czynnik powodujący uzależnienia. Przedstawiona wyżej analiza źródeł naukowych przedstawia natomiast neutralne właściwości hazardu, które stają się szkodliwe dopiero w procesie integracji wielu specyficznych czynników zewnętrznych.

Dla osób dotkniętych zaburzeniami zachowania, kontroli impulsów i popędów, czy też zaburzeniami osobowości, hazard jest jedynie narzędziem pozwalającym zaspokoić pewne potrzeby, zrekompensować deficyty poznawcze, związane m.in. z samooceną, czy też regulować stany emocjonalne w jakich się znajdują. Warto również zwrócić uwagę na współwystępowanie u pewnej części patologicznych hazardzistów innych nałogów i uzależnień, m.in. dotyczących nadużywania określonych substancji, czy też podejmowania się podobnych zachowań. Może to zatem oznaczać, że patologiczni hazardziści to osoby o bardziej ogólnych problemach zdrowotnych, które objawiają się w wielu dziedzinach ich życia, obejmujących chociażby procesy podejmowania decyzji. Uzależnienie od hazardu często jest więc tylko jednym z licznych zagrożeń, jakie może napotkać osoby o przedstawionej w tym artykule charakterystyce. 

Warto zatem poddać pod dyskusję kwestie prawne, obowiązujące m.in. w Polsce, które zakazują uprawiania hazardu, mimo że jego negatywne aspekty dotyczą tylko niewielkiej części społeczeństwa, której nieprawidłowości w funkcjonowaniu dostrzegane mogą być na wielu płaszczyznach i nie ograniczają się tylko do zaangażowania w gry losowe. 

BIBLIOGRAFIA

Definicja słowa “hazard”, uzyskana 24.11.2014 z: http://sjp.pwn.pl/szukaj/hazard.html

Grant, J.E., Potenza, M.N., Weinstein, A., Gorelick, D.A. (2010). Introduction to behavioral addictions. National Institute of Health, 36, 233-241.

Hodgins, D.C., Stea, J.N., Grant J.E. (2011). Gambling disorders. Lancet, 378, 1874-1884.

Meyer, G., Schwertfeger, J., Exton, M.S., Janssen, O.E., Knapp, W., Stadler, M.A., Schedlowski, M., Kruger, T.H.C. (2004). Neuroendocrine response to casino gambling in problem gamblers. Psychoneuroendocrinology, 29, 1271-1280.

Ogińska-Bulik, N. (2010). Uzależnienie od czynności. Mit czy rzeczywistość? Warszawa: Difin.

Lesch, K.P., Merschdorf, U. (2000). Impulsivity, aggression, and serotonin: a molecular psychobiological perspective. Behavioral Sciences and the Law, 18, 581-604.

Pessiglione, M., Seymour, B., Guillaume, F., Dolan, R.J., Frith, C.D. (2006). Dopamine-dependent prediction errors underpin reward-seeking behavior in humans. Nature Publishing Group.

Potenza, M.N. (2008). The neurobiology of pathological gambling and drug addiction: an overview and new findings. Philosophical Transactions of the Royal Society B, 363, 3181-3189.

Steel, Z., Błaszczyński, A. (1998). Impulsivity, personality disorders and pathological gambling severity. Addiction, 93, 895-905.

Moon, jak zawsze, dziękuję!